سفرنامه های من:از هند تا اروپا
پنجشنبه ٢٧ امرداد ،۱۳۸٤
سفرنامه هند - ۱۷ :: غذای تند و ايستگاه قطار

سلام

تفاوت هواپیماهای امارات با گلف ایر در داشتن یک مونیتور در جلوی هر صندلی بود که هر فردی می توانست ازبین حدود ۴۰-۳۰ کانال ماهواره ای برنامه دلخواه خود را انتخاب کرده و مشاهده کند.در این مسافرت، برخلاف مسافرت پیش، از همون اول غذای تند خوردیم. بین فرودگاه دوبی و دهلی نو ، توی هواپیمای امارات، پلو مرغ دادند که به طور وحشتناکی تند بود. وقتی از مهماندار پرسیدیم، گفت که می خواهیم از حالا آماده غذاهای تندهندی باشید، تازه این غذا اون قدرها هم تند نیست..خلاصه آن شب هیچ کداممان غذا نتوانستیم بخوریم. بعد هم توی کنفرانس ، مرتب غذای تند بود که ما مجبور شدیم فقط سالاد و ماست و غذاهائی که برده بودیم بخوریم.مزه تند غذای هندی را توی این مسافرت فهمیدیم.
 وقتی رسیدیم به فرودگاه دهلی نو، یک آقای هندی، با هماهنگی قبلی بلیت های قطارما را آورد و می خواست علاوه بر پول بلیت ، ۱۰۰ دلار هم اضافه بگیرد.ما قبل از پول دادن به او، اول قیمت بلیت را پرسیدیم و در نهایت ،علاوه بر پول بلیت  ۲۰ دلار به خاطر آمدن به ایستگاه و ... به او دادیم. البته وقتی به ایران برگشتیم ، آژانسی که بلیت صادر کرده بود سراغ بقیه پول را می گرفت که برایش توضیح دادیم که برنامه چطور بوده است.
یکی از مشخصات مهم ایستگاههای قطار هندوستان، داشتن پله های بسیار است که اگر چمدان شما چرخ نداشته باشد و یا سنگین باشد، شما بایستی تمام مسیر را چمدان به کول باشید. ضمن آن که برای بالا و پائین رفتن از پله ها ونیز داخل قطار برای گذاشتن چمدان در بالای سرتان دچار مشکل بسیار خواهید شد.
بیشتر مسیر ۵/۵ ساعته دهلی نو تا جهانسی را از فرط خستگی خواب بودیم.   

ادامه دارد

جهانگرد مسافر

[خانه | آرشيو | پست الكترونيك ]